نفس میانجی خارج از توازن خواستههای نامناسب و ناعادلانه خود را به طور فزایندهای گسترش میدهد. اشتیاق و نیاز برای بهدست آوردن توجه، پذیرش، محبت، قدردانی و قدرت الویت پیدا میکند. تلاش نفس میانجی خارج از توازن به اشکال مختلف برای کسب نیازها، موجب آشفتگی درونی میشود. وقتی نیازها برآورده نمیشود، نارضایتی نفس خارج از توازن نیز بیشتر و بیشتر می شود.

همانطور که میبینیم، ادعای اینکه ذات نفس بد و مخرب است، فقط زمانی درست است که از تعادل خارج شده باشد. در غیر اینصورت برای مدیریت زندگی روزمره، به نفس برای میانجیگری بین نفس بدوی و نفس دانا خود نیازمندیم. زمانی که نفس میانجی در حالت توازن باشد، بسیار موثر و به نفع ما عمل میکند. بنابراین توصیه هایی که باید آن را به هر قیمتی نابود کرد، پایه و اساس درستی ندارند.

اگر برای نابودی نفس تلاش کنیم، یک مبارزه درونی راهاندازی کردهایم که اصلا سودمند نیست. فقط و فقط به اختلال بیشتر میانجامد و ما را از زندگی متعادل دور می کند.

اگر هدف از نبرد با نفس این است که فروتن باشیم، باید بگوییم که فروتنی واقعی، نفس خود را کوچک شمردن نیست؛ بلکه کمتر فکر کردن به خود است. در حقیقت، نفس نه مشکل ساز و نه مسبب ناکارآمدیهای ماست. مسئول اصلی، افکار بی فایده است که احساسات و رفتار ما را تحریف می کند.