چگونه همه اینها را تجربه می کنیم؟ اغلب به عنوان یک زمزمه درونی: عقب نشینی کنید. مراقب باش. آهسته برو. به خطر افتادی. واقع بین باش. به خودت اعتماد نکن. چرا خود را درگیر بیخودی میکنی؟ برای نظر دیگران بیشتر از نظر خود ارزش قائل شوید. مگر همینطوری چه اشکالی دارد ؟

به طور خلاصه، مغز و ذهن با همکاری یک حس عمیق و قانع کننده از شک و تردید در ما ایجاد می کنند.در نتیجه، تنش و عدم توازن به نحوه غیرقابل تحملی افزایش می یابد و ما احساس حمله می کنیم، توانایی درونی کاهش می یابد و عقب نشینی یک انتخاب معقول تر از حرکت به پیش به نظر می رسد.

سپس ذهن باورهای جدیدی ایجاد می کند تا ناراحتی احساسی ناشی از عقب نشینی را به طور موقت تسکین دهد. داستانهای باورنکردنی مانند این که قرار نبوده باشد. چه کار دیگری می توانستم بکنم؟ واقعا اونقدرها هم بد نبود. شانس با من نبود.من توانایی یا کاردانی لازم را ندارم. و این گفته جالب: همه چیز برای بهتر ین یا دلیلی اتفاق می افتد.

مغز، با پیروزی در مبارزه برای بازیابی توازن، ثبات و آسایش، عقب نشینی می کند. ما، به نوبه خود، به حیطه راحتی و روشهای متداول خود باز می گردیم، حتی اگر کمتر از خوش ایند یا پیروزی باشد.

چه کاری انجام میدهیم؟ آیا ما برای همیشه با این الگوهای بی فایده گیر کرده ایم؟ قطعا نه.

بنابراین سؤال این است: چگونه می توانیم مغز خود را از حالت محافظ و ایستادگی به حالت سازگار و در جریان تکامل که به طور طبیعی تمایل ما را برای پیشرفت و بدون نگرانی بیمورد پشتیبانی کند تغییر دهیم؟

مغز به طور طبیعی توانایی این کار را دارد. به آن نوروپلاستیستی می گویند: توانایی مغز در تغییر شکل و پیوندهای عصبی خود در پاسخ به نحوه تفکر، احساس و رفتار ما. روند تغیر دائمی ساختار مغز در طول تمام زندگی ما به صورت پیوسته ادامه دارد. ما این تغیر را یا آگاهانه و با هدف انجام می دهیم ویا آن به طور تصادفی و به هدف اتفاق می افتد.

فرآیند آگاهانه و با هدف، که برای ما بسیار مفید است، نوروپلاستیسیتی خود-هدایتی نامیده می شود که به ما اجازه می دهد عمداً نحوه عملکرد مغز خود را هدایت کنیم. این یک مهارت است که تنها با تمرین به دست میاید.