ما موجوداتی هستیم که با حمایت یکی از درخواست های غریزی مغز دائما به دنبال آسایش هستیم، و ارجحیت آن
نسبت به ثبات و خطر، دو درخواست دیگر مغز، برای ما بیشتر است. به همین دلیل است که مغز احساسات خطر و
تهدید را مهم میداند و با هر موردی که بتواند به نحوی بقای ما را
تهدید کند مانند از حیطه راحتی خود فرا رفتن, مقابله میکند .
ما نبودن آسایش را به عنوان استرس واحساس آرامش را به
عنوان توازن تجربه میکنیم .این احساسات که زاده نحوه درک ما
هستند ناشی ازترشح مواد شیمیایی مانند دوپامین و سرتونین در
مغز است که منجر به احساسات ناخوشایند یا دلپسند میشوند.
مغز و ناراحتی
وقتی احساس ناراحتی می کنیم، احساساتی مانند اضطراب، ترس یا استرس را تجربه میکنیم. اینها نیز ناشی از ترشح
مواد شیمیایی مانند آدرنالین و گلوتامات در مغز است که ما را برای مقابله با شرایط ناخوش آیند آماده می کند تا خود
را ایمن نگه داریم و به حالت توازن بازگردانیم.
حتی اگر از نظر درکی هم بدانیم که رشد شخصی تنها با خروج از محدوده های راحتیمان اتفاق می افتد، با وجود اینکه
ما تلاش میکنیم، به دلیل تمایل مغز به آشنایی، ما به سرعت به راههای قدیمی و آشنای خود برمی گردیم تا زمانی که
"بحران" بعدی ما را متزلزل و منجربه تجدید نظر کند.
در آن مرحله ما دوباره تلاش خود را می کنیم، اما به زودی وسوسه های ایمنی، با حمایت مغز، ما را به سمت آشنایی
باز می گرداند. هر تلاش پی در پی مقاومت بیشتری ایجاد می کند، که باعث می شود تاب آوری مورد نیاز برای پیگیری
تا رسیدن به نتیجه کاهش یابد.
در حقیقت، محدوده های راحتی به عنوان بزرگترین مانع رشد ما عمل می کنند زیرا ما را در محدوده کنونی "آشنایی" و
راحتی با آشنایی نگه می دارند.
چگونه می توانیم این چرخه نامفید را بشکنیم؟
بهترین روش شکاندن این چرخه بازدارنده با انجام تغییرات کوچک در کارهایی که معمولاً انجام می دهیم است. در این
صورت به مغز هشدار اینکه تهدیدی وجود دارد نمیدهیم و آنرا به مقاومت تشویق نمیکنیم.
برای مثال، اگر هر روز در ساعت معینی به ناهار می روید، ده دقیقه زودتر یا دیرتر بروید. اگر قهوه خود را از مکان
خاصی تهیه می کنید، هر چند وقت یکبار مکان دیگری را امتحان کنید. اگر هر شب تلویزیون را به عنوان راهی برای
آرامش تماشا می کنید، به جای آن به موسیقی گوش دهید. اگر سریع غذا می خورید، آهسته تر غذا بخورید. اگر برای
خود داستانهای ناراحت کننده ای تعریف می کنید که ذهن شما را ناسازگار می کند، داستانی نگویید.
توجه کنید که از روی عادت چه می کنید، سپس آن را برای مدتی متفاوت انجام دهید. عادت های ریشه دار خود را آرام
آرام کم رنگ کنید. با اینجام این کار مغز انعطاف پذیر میشود و شریک شما برای تحولهای بزرگتر و عمیق تر.
با گامهای کوچک شروع کنید، زیرا گامهای بزرگ که مقاومت مغز را فعال میکند و موجب تقلا بیهوده میشود و سپس
شکست موجب ناامیدی و احساس ناتوانی میشود. گورجیف می گوید:
"ما باید بتوانیم اهداف خود ر ا در جیب خود جا دهیم."
ین بدان معناست که آنها باید به اندازه کافی کوچک باشند تا بتوانیم راحت تر به آنها برسیم و مسیر موفقیت را
بسازیم
